از قديم هم گفته اند كه: از باد بهار بهره بردار، از باد خزان خود را نگه دار. و چه خوب گفته اند. باد بهار به آدم رويش مي دهد و تازگي. و پوشاندن نمي خواهد. به سرت كه مي خورد و با موهايت كه بازي مي كند حسابي خون در بدنت جريان مي افتد و ريه هايت را مي تواني بسپاري به تازگي اش. البته اگر خارج از شهرها باشي. و من امروز را خارج از شهر بودم. روي همان تپه سنگي. روي همان تپه اي كه خاطرات بچگي ام را از چهار سالگي در خود دارد تا همين بيست سالگي و بيست و چند سالگي را. نوكش مي ايستم و مي گذارم حسابي باد برود در جانم. بعد راحت فرياد مي زنم. هرچه كه دوست داشته باشم مي توانم بگويم با صدايي بلند. ديگر آنجا همسايه ي بالايي و بغلي و پاييني در كار نيست كه صدايش دربيايد. يا مثل خيابان نيست كه همه برگردند نگاهت كنند و سريعا به ذهن مباركشان اين حدس روانه شود كه نكند اين بيماري رواني است كه لحظاتي پيش تونلي كنده و مرزهاي آسايشگاه را درنورديده و سر از خيابان در آورده. نه، خيالت راحت، آنجا مي تواني دلت را از داد و سرت را از فرياد و روحت را از بيداد خالي كني. بعد مي تواني بنشيني روي همان سنگي كه قبلا هم سال ها پيش رويش نشسته اي و چشم بگرداني و نگاه كني. مي دانم كه اينجا مي شود افق را تا كيلومترها دنبال كرد. مي دانم بدون اينكه در افق به ديواري و برجي نگاهم متوقف شود مي توانم پيش بروم. همه جا سبز است و ديدني. يك گله گوسفند هم در اين لحظه در قاب نگاهم ظاهر مي شود. يك گله گوسفند، دو عدد چوپان و سه چهارتايي سگ. از همان بچگي هم عادت داشتم ميان گله ها بگردم و سگ هايش را پيدا كنم و رفتارهايشان را دنبال كنم. مثلا چند قدم كه سگ گله عقب مي افتد يا مس مس مي كند چوپان فرياد مي زند و سگش را فرامي خواند. يك راه مالرو را بايد اين گله بروند و دو طرف زمين زراعي ديده مي شود كه در ان كشتي صورت گرفته و حاوي محصول است. حالا چقدر سخت مي تواند باشد كه گوسفندها را هدايت كني كه از راه بروند و به زمين ها آسيبي نرسانند، حال آنكه هر لحظه وسوسه ي خوردن يك بوته هم كه شده ذهن هر كدام شان را تماما مشغول كرده!