امروز خیابان امام رضا بودم یا بقول قدیم ترهای مشهد "خیابون تهرون". شاهد آخرین مترهای پیاده رویِ مردمی از همین حوالی بودم که دقیقه ای بعد به خانه ی دوست می رسیدند. همه ی آن هایی که کیلومترها با خیالی از دوست راه رفته بودند و اکنون نشانه ی خانه اش را می دیدند. و سمتش می رفتند. با دلی پرامید. دوست داشتم حال شان را بفهمم. ولی می دانستم نشدنی است. از خبرنگاری که داشت وظیفه اش را انجام می داد هم بدم آمد. بدم آمد که کسی این لحظه های ناب شان را خراب کند. برود بپرسد چه احساسی داری؟ و مگر می شود فهمید؟ مگر دوربینت و میکروفونت می تواند حالش را به ما برساند؟ نه، والله که نه. کسی که کیلومترها در این سرما راه نرود و رنجش را نکشد هرگز نخواهد فهمید که این رسیدن چه حالی دارد، هرگز. باید این مسیر را آمده باشی تا برسی این جای خط. خطی که نه خط پایان و سرانجام که خط شروع است. شروع یک راه جدید، راه عاشقی...